ŞÜSTE

(ﺷﺴﺘﻪ) sıf. (Fars. şusten “yıkamak”tan şuste) Yıkanmış: Nûr-ı kevserle edip şüste adın can kodular / Câna da verdiler ân ismini cânan kodular (…). Mahmûr gözü bağrımı şişler ne revâdır / Aşk oduna yürek bârî şüste değil mi (Kadı Burhâneddin). Kamîs-ı Yûsuf’u arz etme Cebrâil ki ben / Demimle şüste şehîdim kefen nedir bilmem (Muallim Nâci).