AÇIK SÖZLÜ

birl. sıf. Düşündüğünü olduğu gibi söyleyen, lâfını esirgemeyen, mert, dürüst: IV. Mehmed devrinin kibar, açık sözlü, deryâdil, tiryâki, keyif verici maddelere düşkün, müsâmahalı ve akıllı şeyhülislâmı Bahâî Efendi’de Yahyâ Efendi’ye benzeyen birçok çizgiyi bulmak mümkündür (Ahmet H. Tanpınar).

AÇIK SÖZLÜLÜK

birl. i. Açık sözlü olma durumu, düşündüğünü olduğu gibi söyleme, sözünü esirgememe: Bundan daha açık sözlülük mü olur? “Danışma!” deyip vaktiyle îkaz ediyoruz işte (Rauf Tamer).