AŞNA

sıf. ve i. (Fars. āşinā) halk ağzı. Âşinâ, dost, tanıdık, bildik: Aşna olan aşnasıyle görüştü (Pir Sultan Abdal). Bk. ÂŞİNÂ.
ѻ Aşna fişne: argo.
1. (Kadın–erkek arasında) Gizli dost, oynaş.
2. Gizli dostluk. Aşna fişne etmek (yapmak): Gizli kapaklı dostluk kurmak, oynaşmak: Pencereden pencereye komşunun tıbbiyeli oğluyle aşna fişne yapmıyor mu? E yüreğime iniyor (Fahri Celâl).