ALIKONMAK – ALIKONULMAK

birl. edilgen f. (< al-ı+ko-n-mak – al-ı+kon-u-l-mak)
1. Gitmesine engel olunmak: “Yakalananların ikisi serbest bırakıldı, biri mahkemeye sevkedilmek üzere alıkonuldu.”
2. Kalması sağlanmak, gitmeye bırakılmamak: “Yemeğe alıkonulduk.” Çürüğe çıkarılmaklığım îcap ederken ısrârımla kadroda alıkonulmuştum (Refik H. Karay).