EŞ ANLAMLI

birl. sıf. yeni. dilb. Anlamları aynı veya birbirine çok yakın olan (kelimeler), anlamdaş, eş mânâlı, müterâdif, sinonim: Dilden eş anlamlı kelimeleri atmak nüansları terketmek, lugatçeyi daraltmak ve güzelim Türkçe’yi köksüz, mâzîsiz, kültürsüz, edebiyatsız bir toplumun basit dili hâline sokmaktır (Mukbil Özyörük).

EŞ ANLAMLILIK

birl. i. dilb. Eş anlamlı olma, anlamdaşlık.