EL ÂLEM

birl. i. (Türk. el “halk” ve Ar. ‘ālem “dünyâ” ile) Herkes, başkaları, el gün: Atma bu taşları ben yaralıyım / El âlem al giymiş ben karalıyım (Türkü – Ş.A.D.). Ben sana el âlemle alay etmesini gösteririm (Ömer Seyfeddin). El âlemin evlâtları akşam çıkınlarla evine dönüyor diye hayıflanmakta (Yusuf Z. Ortaç).