SERDENGEÇTİ

sıf. ve i. (Fars. ser “baş” ve Türk. geç-mek’ten görülen geçmiş zaman ekinin kalıplaşmasıyle ser+den geç-ti; isimleşmiş cümle)
1. Canını esirgemeyen, kendini fedâ etmekten çekinmeyen kimse, ölüm eri, fedâi: Serhat kalelerinin, palangaların gözleri pek, cesur ve serdengeçti akıncıları… (Sâmiha Ayverdi).
2. târih. Yeniçeri ordusunda düşman saflarına yalınkılıç dalmak veya kuşatılmış bir kaleye girmek için gönüllü yazılan fedâi, dalkılıç: Kaleye imdat olarak yeniçeriler, serdengeçtiler gönderiliyor… (Kâtip Çelebi’den Seç.).
ѻ Serdengeçti ağası: târih. Düşman saflarına yalınkılıç dalıp görevini gereği gibi yaptıktan sonra geri dönebilen, cesâret timsâli sayılan serdengeçtiler için kullanılan unvan. Serdengeçti bayrağı: Yeniçeri ordusunda serdengeçti yazılmak isteyenlere çağrı anlamında açılan bayrak. Serdengeçti kavuğu: Gāzi serdengeçtilerin, serdengeçti ağalarının giydiği tüylerle süslü kavuk.

SERDENGEÇTİLİK

i. Serdengeçti olma durumu, fedâilik.